تاريخ داخلى يمن در دو و نيم قرن بعد به صورتى مغشوش ادامه داشت تا اين‌كه عثمانىها در اواخر قرن سيزدهم / نوزدهم به عسير كه منطقه‌اى بود در شمال يمن بازگشتند و سپس در 1288 / 1871 صنعاء را گرفتند . اما سلطهء امامان زيدى بر حومهء مرتفعات يمن محكم بر جاى ماند و آنها گاهى به صورت موقت صنعاء را تصرف مىكردند . در پايان جنگ جهانى اول ، تركان يمن را ترك گفتند و امامان توانستند اقتدار خود را بر سراسر مملكت روا سازند و از نظر بين‌المللى هم مستقل شناخته شوند . اما بعد از جنگ جهانى دوم ديگر مشكل بود كه جامعه‌اى بسته و حكومتى از نوع مطلقهء سنتى را حفظ كرد و در 1962 يك كودتاى نظامى صورت گرفت و به دنبال آن حكومت جمهورى اعلام شد . پس از آن ، جنگ داخلى خونين و طولانىاى آغاز شد ، تا اين‌كه در 1970 به حكومت خاندان حميد الدين پايان داده شد و يك دولت ائتلافى جمهورى بر سر كار آمد . كتابشناسى - زاخو ، 22 شمارهء 45 ، زامباور ، 122 - 124 و جدول ب . - دائرة المعارف اسلام ، ويرايش اول ، « زيديه » ( ر . اشتروتمان ) ؛ ويرايش دوم ، « صنعاء » ( جى . آر . اشميت ) . - ه . سى . كاى . يمن : تاريخ آن در اوايل سده‌هاى ميانه ، لندن 1892 ، با شجره‌نامهء مفصل در صفحهء 302 . - عبد الواسع بن يحيى الواسعى ، فرجة الهموم و الحزن فى حوادث و تاريخ اليمن ، قاهره ، 1346 / 1927 - 1928 . - رمزى . ج . بخازى ، « سكه‌هاى يمن 139 - 569 ه . ق » ، الابحاث ، شمارهء 23 ( 1970 ) ، 17 - 127 . - ج . ر . اسميث ، ايوبيان و نخستين رسوليان در يمن ( 567 - 694 / 1173 - 1295 ) ، لندن ، 1974 - 1978 ، جلد دوم ، 76 - 81 ، با فهرستى از امامان زيدى و شجره‌نامه در صفحه 76 - 77 ، 81 .